En link met de volledig open tendens waar we al jaren hard aan bouwen is natuurlijk snel gelegd. Van privé-gesprekken in de trein, “Ik hoorde een jongen het laatst uitmaken met zijn meisje” en foute feestfoto’s op Facebook tot weer een (eigenlijk zo saaie) reality soap. Staan we er nou nog van te kijken of niet? Zouden we een grens moeten trekken? Een algemene etiquette instellen?

We snoven even aan Big Brother nostalgie. Weet je nog? Het was september 1999 en heel Nederland stond op zijn kop door de scheten van Ruud en de affaire van Bart en Sabien. En toen begonnen we meer en meer persoonlijke blogs te schrijven. Omdat het kan, omdat we familie over de grens willen informeren of ‘gewoon, voor onszelf’.

Dat deden we vroeger anders: ‘gewoon, voor onszelf’. We pakten ons dagboek met gouden slotje, zaten aan tafel of op bed en schreven de gevoelens van die dag op. Je hart luchten, je ei kwijt, aan… jezelf. Ik houd nog altijd een dagboek bij, ik verstop hem als er gasten zijn. Ik vind het fijn aan mezelf te schrijven, echt alleen aan ik.

Maar hoe heerlijk om te weten dat mensen mijn leven Liken, Retweeten, Recommenden, Bekrabbelen Delen en Readen! Ik ben er nog niet uit, over die etiquette en die grenzen. Ik vind het heerlijk om midden in de discussie te zitten en af en toe zelf een ‘foutje’ te maken. Ik ontdek mijn eigen grenzen door het te doen.

En jij? Schrijf je nog in een papieren dagboek? Zit er een slot op? En waar ligt voor jou de online grens?

Je kinderen spelen in bad. Zet je de foto’s op Facebook?

De fotoreportage van jullie bruiloft. Deel je dat online met de hele wereld?

Een online leven heeft vrijwel iedereen. Op bijvoorbeeld Hyves, Facebook, Twitter of een eigen blog. Bloggen doen we soms over een specifiek onderwerp, soms met korte fictieve verhalen zoals wij hier doen op de muscom.nl/blog. Veel mensen bloggen ook over hun eigen gezin. Daarover gaat W.E. Blog, nu te zien in het Museum voor Communicatie.

Met W.E. Blog onderzoekt het Museum voor Communicatie waarom mensen bloggen over hun privé-omgeving. Drie Nederlandse gezinnen vertellen hun verhaal. Namens het museum interviewde Anne Geelen drie bloggende gezinnen. Zij zetten een grote hoeveelheid persoonlijke informatie online, waaronder foto’s, verhalen en filmpjes van hun kinderen. De bloggende ouder vraagt niet altijd toestemming aan zijn of haar kinderen bij het plaatsen van deze informatie. Zou dat moeten? Het museum wil de bezoeker bewust maken van de openbaarheid van deze informatie en hem zichzelf de vraag laten stellen: hoe ver zou ík gaan?!

En, hoever zou jij gaan? Laat hier je reactie achter, we zijn benieuwd naar je mening!

Je loopt op straat. Een guur windje steekt zich op en irriteert je mateloos. Steeds moet je je haar uit je gezicht halen. Die afspraak van net was helemaal niet leuk. Bovendien loopt er iemand heel langzaam voor je en is de straat net niet breed genoeg om in te halen. Stel nu dat je in zo’n bui bent. Want iedereen is wel eens in zo’n bui. En dat je dan die poster hiernaast ziet. Word je dan niet een klein beetje warm van binnen? Juist omdat je eerst goed moet kijken wat het is en het dan ineens snapt en je denkt: ahhhhhhhh.

Vervolgens haal je die vervelende langzame mevrouw voor je huppelend in en is het helemaal niet meer zo erg dat je haar in je gezicht hangt.

Pamela Paul beschrijft dat je tegenwoordig door Facebook en Twitter al zo goed op de hoogte bent van elkaars doen en laten, dat je elkaar dáár niet meer voor hoeft te bellen. Als haar telefoon rinkelt is het meestal een familielid dat ziek is of iemand die een oppas wil regelen. Alleen zeer dringende zaken dus. Ook op kantoor is bellen niet meer bon ton. Waar je vroeger nog veel indruk kon maken door eindeloos te bellen, doe je de conversatie nu per mail. Hooguit mail je iemand of die het goed vindt dat je even belt. Onaangekondigd telefoneren is er niet meer bij.

Paul haalt ook de geschiedenis aan. Bellen was in eerste instantie bedoeld om korte, zakelijke boodschappen aan elkaar door te geven. Er waren ook allerlei etiquette over wie wie kon bellen. Rijke mensen lieten dit aan de butler over. Al snel werd bellen niet alleen zakelijk gebruikt maar ook en vooral sociaal. Maar, zo blijkt maar weer, niet iedereen houdt er van.

De schrijver Lodewijk van Deyssel (K.J. Alberdingk Thijm, 1864-1952) vond bellen maar ordinair. Hij schreef ‘telephoonbriefjes’ en liet zijn personeel deze boodschappen doorbellen. Zo schreef hij na een theepartijtje: ‘Op de bij U genoten thee van hedenmiddag waren: thee, suiker, melk, sinaasappellimonade, half-om-half en triple sec, likeuren […] en een diep bord van rood porcelein met pralines, geconfijte gember en allerlei bruidsuikergoed. Wellicht is deze thee voor herhaling vatbaar op 30 december a.s.’.

Misschien zijn dit soort ‘telephoonbriefjes’ (met bijbehorend personeel!) ook een idee voor de #wqt aanhangers?

http://www.nytimes.com/2011/03/20/fashion/20Cultural.html?pagewanted=1&_r=2