Vandaag sprak ik met blogexpert @metkcom en collega’s Eva en Muriel over het onderwerp van onze presentatie W.E. Blog. In een houten huisje midden in het museum zie je interviews met drie bloggende gezinnen. Vaders en moeders overal in het land schrijven over hun dagelijkse bezigheden, plaatsen foto’s van hun kinderen en quoten de mooiste uitspraken.
En link met de volledig open tendens waar we al jaren hard aan bouwen is natuurlijk snel gelegd. Van privé-gesprekken in de trein, “Ik hoorde een jongen het laatst uitmaken met zijn meisje” en foute feestfoto’s op Facebook tot weer een (eigenlijk zo saaie) reality soap. Staan we er nou nog van te kijken of niet? Zouden we een grens moeten trekken? Een algemene etiquette instellen?
We snoven even aan Big Brother nostalgie. Weet je nog? Het was september 1999 en heel Nederland stond op zijn kop door de scheten van Ruud en de affaire van Bart en Sabien. En toen begonnen we meer en meer persoonlijke blogs te schrijven. Omdat het kan, omdat we familie over de grens willen informeren of ‘gewoon, voor onszelf’.
Dat deden we vroeger anders: ‘gewoon, voor onszelf’. We pakten ons dagboek met gouden slotje, zaten aan tafel of op bed en schreven de gevoelens van die dag op. Je hart luchten, je ei kwijt, aan… jezelf. Ik houd nog altijd een dagboek bij, ik verstop hem als er gasten zijn. Ik vind het fijn aan mezelf te schrijven, echt alleen aan ik.
Maar hoe heerlijk om te weten dat mensen mijn leven Liken, Retweeten, Recommenden, Bekrabbelen Delen en Readen! Ik ben er nog niet uit, over die etiquette en die grenzen. Ik vind het heerlijk om midden in de discussie te zitten en af en toe zelf een ‘foutje’ te maken. Ik ontdek mijn eigen grenzen door het te doen.
En jij? Schrijf je nog in een papieren dagboek? Zit er een slot op? En waar ligt voor jou de online grens?
Pingback: Slotje erop? « met-k.com
Mensen die heel eerlijk hun verhaal durven te vertellen krijgen mijn volledige aandacht. Mensen met een rem erop niet.
Hi Marco,
Mooi standpunt. Maar wat is ‘eerlijk’ en wat is een ‘rem’? Als ik door mijn vakantiefoto’s ga en de kinderen op het strand er tussen uit haal, dan skip ik een deel, maar dat heeft een reden. En als ik foeter op mijn ex man is dat wel eerlijk, maar gevoelig als onze dochter het ook leest.
Het is mooi dat W.E. Blog zoveel discussie oproept!
Groet, Fanny
Ja, woorden zijn daarin altijd lastig. Zit je met de definities.
Ik denk mensen zelf de grens moeten bepalen. Schrijvers schrijven toch ook over zeer intieme zaken? Was Gerard Reve geen alcoholist?
Ik ben heel blij dat sommige mensen veel lef hebben en echt alles durven te laten zien en durven te vertellen. Dat leert ons, zelfs als we het verafschuwen. De vraag of mensen dat anoniem moeten doen, is lastig. Ja, soms is dat beter omdat ze dan de vrijheid voelen om verder te reiken.
Ontkennen, dingen niet laten zien, ik haat het. Dat is de kerk waar ik vroeger deel van uitmaakte en die ik verafschuw. Dat is ontkenning van het leven. Dat zorgt voor een onderwereld, verborgen plekken, stiekem gedoe. Mensen die zich niet durven uitspreken, altijd die angst voor mogelijke gevolgen.
Mensen doen intieme dingen, dat maakt ons mens. En we laten dat zien. We zitten zoenend op een bankje. We gaan half naakt op het strand liggen. Internet is net zo. Is net zo openbaar als dat. Ik ben veel bezorgder van al die bewakingscamera’s die overal opgesteld staan dan de dingen die ik bewust wel of niet publiceer.
Kortom, mijn mening: heerlijk dat mensen zo open durven te zijn. Anderen leren daarvan. Als je intimiteit met anderen kunt en wilt delen, ik vind het prachtig. Als een arm om me heen. Als een troost. Iets mooiers is er niet. We moeten het aanmoedigen en niet afzwakken!
Ha Marco,
Er zit geen ‘vind ik leuk’ functie in dit blog, anders had ik op het knopje gedrukt! Dank voor je mooie bijdrage.
Groet,
Fanny
ik vond de filmpjes allemaal kunnen behalve het filmpje over de familie met een ex man waarbij een kind kan lezen hoe haar moeder denkt en schrijft over háár vader. erg pijnlijk lijkt me dat. het gaat er vooral om hoe je omgaat met schrijven in dat geval denk ik. daar zijn manieren voor om je hart te luchten zonder dierbaren bewust of onbewust te kwetsen. een blog blijft wat dat betreft altijd zweven, ook al haal je content weg. op webarchive.org kun je heel veel terugvinden …
Hey toffe post,
Persoonlijk houd ik ook een dagboek bij dit dagboek word wel enkel online bijgehouden en er staat een slot op !
ik gebruik namelijk encryptie software om mijn dagboek bij te houden zodat wanneer iemand mijn computer ter beschikking heeft hij / zij toch niet aan mijn persoonlijke gegevens kan komen en dus ook geen inzicht heef in dit dagboek mede doordat hier vrij veel persoonlijke gegevens instaan.
M.v.g.
Erik
Grappig jouw quote: “Maar hoe heerlijk om te weten dat mensen mijn leven Liken, Retweeten, Recommenden, Bekrabbelen Delen en Readen”. Het is toch bizar.. vroeger schreef je inderdaad in je dagboekje, puur aan jezelf. Tegenwoordig tweet je alles en zeker niet voor jezelf, want hoe vaak kijk je je eigen tweets nou terug? Bovendien deel je het met ieder levend wezen dat het maar wil. Waar ligt de grens? Moeilijk..
Ik ben van mening dat ieder individu vrij moet zijn om te bepalen tot welke grens zij zich wil openstellen. Maakt een blogbericht waaruit bepaalde zaken zijn uitgelaten het verhaal minder betrouwbaar? Want dan beginnen we ons te begeven op de grens van privacy en die willen we niet overschrijden zo lijkt mij. En sommige zaken willen we ook gewoon niet horen.
Adoro me mostrar peladinha na web cam